karanfil sokak.

mevedde tarafından

karanfil sokakta, akan insan topluluğu içinde yürüyorum. sağımda, solumda, önümde ve arkamda insanlar var. adım atmak için önümdeki kişinin adım atmasını bekliyorum. işte tam burada: kendimi suyla akıp giden bir yaprak gibi hissediyorum. “kendimi bu akışa bırakmak ve beni nereye götürürse gitmek” diye düşünüyorum. ama hiç mümkün olmuyor. çünkü, herkes başka yere gidiyor. “bütün bu kalabalıklar, içinde kendi yalnızlığını taşıyor” diye söyleniyorum.
mesela ben, hüzünlüyüm.
içimde hıçkırıklı bir ağlama hissi.
içimde büyük bir boşluk.
içimde kırık bir kalp.
içimde buruk bir hayal.
içimde kocaman bir yara. dokunulduğu an da kanayan.
şimdi neden kimse yok etrafta? şimdi herkes nerede?
şimdi insanlar, – hey insanlaar!
ben yoksulluğun en dibinde.

kendi içinde taşınır bir yalnızlık hissi düştü geceye. bütün bu kalabalıklar içinde, gülümseyen, yaşamdan kendine bir pay almış gibi görünen görüntünün altında. hayat bir mücadele oldu mu hiç yaşamınızda?

 

Reklamlar